لانه سازی مورچه ها
مورچه ها برای ساخت لانه سه فعالیت مشخص دارند. اول برای پیدا کردن مکانی مناسب برای ساختن لانه تلاش می کنند. هر مورچه به محض رسیدن به جایی که کمی بالاتر از سطح زمین قرار دارد شروع به ترشح بزاق می کند و خاک را به بزاق خود آغشته می کند و گلوله های کوچک خاکی با بزاق خود می سازند. در پایان این مرحله تپه های بسیار کوچک از این گلوله های خاکی آغشته به بزاق تشکیل می شود. این تپه ها نشانه هایی برای مورچه ها هستند. هر مورچه به محض رسیدن به این تپه ها با انرژی بسیار بالایی شروع به تولید گلوله های خاکی با بزاق خود می کند. این کار باعث تبدیل شدن تپه های مینیاتوری به نوعی ستون می شود. این کار ادامه پیدا می کند تا وقتی که ارتفاع هر ستون به حد مشخصی برسد. در این صورت مورچه ها رفتار سومی از خود نشان می دهند. اگر در نزدیکی ستون فعلی ستون دیگری نباشد، آن ستون را رها می کنند و اگر در نزدیکی ستون فعلی تعداد زیادی ستون دیگر باشد، مورچه ها شروع به وصل کردن ستونها و ساختن لانه می کنند.مورچه ها اول به طور تصادفی به این سو و آن سو میروند تا غذا بیابند.سپس به لانه بر میگردند و ردّی از فرومون به جا می گذارند. چنین ردهایی پس از باران به رنگ سفید در میآیند و قابل دیدن هستند.
خانه های مورچه ها به شکل های متفاوتی ساخته می شود و برخلاف لانه های زنبور عسل و موریانه، در معماری شهر مورچه ها که به «مورچه دان» معروف است، گوناگونی وجود دارد و هر دسته از مورچه ها هماهنگ با ساختمان بدنی و روحیات خود خانه خویش را می سازند.
مورچه ها در تاریکی زندگی می کنند و به همان اندازه ای که روشنایی و نور در زندگی ما تأثیرزیادی دارد و به خانه های ما صفا می بخشد، تاریکی برای مورچه ها سودمند و آرام بخش است. به همین دلیل، روز و شب برای مورچه تفاوت زیادی ندارد.